De meesten hebben het waarschijnlijk al vernomen, maar helaas heeft Pieter ons moeten verlaten vanwege een nieuwe stap voor hem en zijn gezin. Wij wensen hem, en zijn gezin, veel geluk, gezondheid en succes toe! Hieronder kunt u zijn afscheidsbrief lezen.

Wie weet, ooit tot ziens.

We zijn met zijn allen in een rare tijd beland. Een tijd die erg rumoerig, onzeker en bevreemdend is voor ons allemaal. Zeker voor ons als therapeuten is de 1,5 meter samenleving er een die ons uitdagingen geeft binnen ons werk. Maar dat is ook wel weer het mooie van deze tijd, namelijk dat we onze veelzijdigheid als mens kunnen tonen en oplossingsgericht kunnen werken, zoals wij als therapeut ook altijd trachten te doen.

Het maakt het daarom in deze tijd voor mij extra raar om de praktijk te gaan verlaten. Het pad loopt zoals het loopt in een mensenleven en soms zijn er kansen en mogelijkheden, die je doen besluiten eens een andere richting te kiezen. Dus als het gevolg van een persoonlijke koerswijziging, die is gebaseerd op ons gezin, zal ik per 1 juni niet meer werken bij Fysiotherapie Maas. Wij zullen namelijk  richting Rotterdam verhuizen.

Het is tijd om een terug te kijken op de jaren hier en dan is de conclusie wel dat ik deze praktijk en dit geweldige team ga missen. Ik kwam hier als jochie met Rotterdamse appeltaart op mijn eerste werkdag binnen en ga nu straks weg met een karrenvracht aan ervaring binnen ons vak, als getrouwde man, vader van 2 super kinderen en de 40 komt langzaam in zicht.  Ik heb hier eigenlijk het gehele werkveld van fysiotherapie doorlopen en de laatste jaren heb ik mij vooral gericht op de oudere patiënten en de aan huis behandelingen. Verhalen en anekdotes zijn er genoeg, maar daar ga ik u allen niet mee vervelen. Ook heb ik in die tijd een hoop verschillende collega’s gehad en voor verschillende bazen gewerkt. Aan mijn huidige team van collega’s wil ik het volgende graag nog kwijt.

Jullie zijn stuk voor stuk top therapeuten, collega’s en mensen. Jullie, maar het voelt nu nog steeds wel een beetje als wij, zijn in een stroom terecht gekomen de laatste weken die jullie naar een hoger plan heeft getild. Geen idee was onmogelijk en jullie kwamen als team meer samen dan ooit. Jullie kunnen de toekomst dan ook met vertrouwen tegemoet zien. Jullie hebben net als deze praktijk een bestaansrecht, daar kan niemand omheen.

Dat team van therapeuten, waarvan ik er een aantal al collega mag noemen sinds ik hier werk, Paul, Laura, Sonja, Agnes, stonden altijd voor mij klaar. Ik heb hier veel over mijzelf en het vak kunnen leren mede dankzij jullie. Mijn dank daarvoor is groot. Ook van de jongere honden zoals Erwin, Shannon, Marlies, Sabine, Bas, Anouk en Loes in deze praktijk hoef je niet te denken dat ze beginners zijn. Want ook zij ontwikkelen zich snel en goed binnen ons vak. Kijk maar naar alle specialisaties van deze praktijk, dus van al deze mensen. De zorg voor jullie als patiënt/cliënt zal hier heus blijven bestaan op het zelfde hoge niveau tijdens en na Corona.

De laatste jonge hond is nog stagiair geweest onder mijn hoede. Loes kan u vast vertellen hoe je over een schutting moet klimmen. Ja, als therapeut aan huis heb je bijzondere skills nodig.

Dan zijn er nog de ‘moeders’ van de praktijk. Betty, Diane en Petra. Kanjers van de administratie en voor veel mensen het eerste gezicht dat ze zien als ze de praktijk binnen komen. Jullie zijn vaak ook voor mij het eerste gezicht geweest. Goedemorgen, goedemiddag, een grap en een grol, “hoi” en weer “doei” als ik naar binnen en buiten vloog.

Natuurlijk mag ook de ‘haal-en-breng brigade’ niet ontbreken. De Max Verstappens van onze praktijk met de Caddy.

Als laatst zijn er nog de mensen die ik in al die jaren voorbij heb zien komen in de praktijk. De patiënten/cliënten die ons vak mede zoveel inhoud geven. Toen ik hier net begon werd mij gezegd de IJmuidenaar is zwart/wit, recht door zee, het is goed of fout en daar kan niet iedereen aan wennen. Nou kom ik uit de buurt van Rotterdam en dus een plek met haven, industrie en een skyline met fakkels, je snapt, het voelde eigenlijk snel als thuis. Het rauwe paste mij goed en zal altijd deel zijn van de herinneringen als ik hopelijk straks echt oud mag worden en eens terug kijk. Dankzij de mensen achter de patiënten en cliënten werd mijn kennis over IJmuiden steeds groter en heb ik in de loop der jaren met veel plezier met een ieder hier mijn werk kunnen doen.

Maar nu kijk ik vooruit en zie ik uit naar wat de horizon zal brengen. Na jaren hart voor de zaak, mijn collega’s en u als patiënten is het tijd om te gaan. Ik wens u allen geluk, gezondheid en een mooie toekomst. Op naar betere tijden waarbij we de nieuwe norm van 1,5 meter hopelijk weer achter ons kunnen laten.

Bedankt

Pieter Reitsma

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn